توبه

نمایش نسخه چاپینمایش نسخه چاپی

اگر مردي كه زن دارد يا زني كه شوهر دارد با مرد يا زن ديگري رابطه برقرار كنند(زنا)،اگر توبه كنند بخشيده مي شود يا بأيد مجازات شوند؟(منظور از مجازات سنگسار يا شلاق است؟

پاسخ: 
پرسش گر گرامي اين كار زناي محصنه هست كه از گناهان كبيره است و آثار و عواقب بسيار خطرناك دنيوي و اخروي به دنبال دارد. امام صادق(ع) مي فرمايد: "زنا شش اثر دارد: سه اثر در دنيا، سه اثر در آخرت. اما آثار دنيوي زنا: آبرو را مي برد، رزق را كم مي كند، مرگ را نزديك مي كند، و آثار اخروي آن: غضب پروردگار، سختي حساب و دخول در آتش و جاودان ماندن در آن". (1) رسول خدا(ص)فرمود: "كسي كه با زن مسلمان يا زن يهودي، يا نصراني يا مجوسي، آزاد يا كنيز زنا كند، پس توبه نكند، و با اصرار به اين گناه از دنيا برود، خداوند در قبرش سيصد در عذاب را باز مي فرمايد كه از هر در مارها و عقرب‏ها و افعي هايي از آتش بيرون مي آيند. اين آدم تا روز قيامت مي سوزد، و چون از قبرش بيرون شود از بوي گندش مردم اذيّت مي شوند، و به اين بوي گند شناخته مي شود، و دانسته مي شود كه زناكار است. تا اين كه امر مي شود او را به آتش برند". (2) اميرمؤمنان(ع) مي فرمايد:" در روز قيامت به امر خدا بوي گندي وزيده مي شود كه تمام اهل محشر ناراحت مي شوند تا اين كه نفس كشيدن بر آن‏ها مشكل مي گردد، پس منادي ندا مي كند: آيا مي دانيد اين بوي گند چيست؟ گويند: نمي‏دانيم و سخت ناراحتمان كرده، پس گفته مي شود: اين بوي عورت زناكاران است كه بدون توبه از دنيا رفته‏اند. پس آن‏ها را لعنت كنيد كه خدا آن‏ها را لعنت كرده؛ كسي نمي‏ماند در محشر مگر اين كه آن‏ها را نفرين مي كند و مي گويد: خدايا! زناكاران را لعنت فرما". (3) ولي بايد بگوييم كه هيچ گناهي نيست كه با توبه و استغفار و بازگشت به سوي خدا و ترك آن گناه قابل جبران نباشد و با توبه و ترك اين گناه و رابطه مي تواند گناه خود را پاك كند. اظهار پشيماني در پيشگاه الهي دستور خاصي ندارد. مهم عزم بر ترك گناه و ندامت و پشيماني دروني است. اگر كسي به اين حالت دست يافت، حقيقت توبه در او محقق شده است و مراتب ديگر توبه براي رسيدن به مراتب بالاتر كمالات است. قرآن كريم مى فرمايد: اي بندگان كه بر خود اسراف و ستم كرديد، از رحمت خدا مأيوس نشويد كه خدا همهء گناهان را مى آمرزد, زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است (4) چنان كه پيامبر فرمود:«التائب من الذنب كمَن لا ذنب له؛(5) كسي كه از گناه توبه كند (خداوند همه گناهان او را مي آمرزد و) همانند كسي مي شود كه هيچ گناهي نكرده است». و در جايي ديگر خداوند در باره كساني كه فحشا انجام داده اند و توبه كرده اند مي فرمايد:وَ الَّذينَ إِذا فَعَلُوا فاحِشَةً أَوْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ ذَكَرُوا اللَّهَ فَاسْتَغْفَرُوا لِذُنُوبِهِمْ وَ مَنْ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ إِلاَّ اللَّهُ وَ لَمْ يُصِرُّوا عَلى ما فَعَلُوا وَ هُمْ يَعْلَمُون‏ أُولئِكَ جَزاؤُهُمْ مَغْفِرَةٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ جَنَّاتٌ تَجْري مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدينَ فيها وَ نِعْمَ أَجْرُ الْعامِلين‏(6) و آنان كه اگر كار ناشايسته كنند و يا ظلمى به نفس خويش نمايند خدا را به ياد آرند و از گناه خود (به درگاه خدا) توبه كنند- و كيست جز خدا كه گناه خلق را بيامرزد؟- و آنها كه اصرار در كار زشت نكنند چون به زشتى معصيت آگاهند. آنهايند كه پاداش عملشان آمرزش پروردگار است و باغهايى كه زير درختان آنها نهرها جارى است، جاويدان در آن بهشت‏ها متنعّم هستند، چه نيكو است پاداش نيكوكاران‏. چيزي كه نشان مي دهد توبه شان واقعي بوده يا نه اين است كه بعد از توبه وپشيماني هرگونه رابطه را با فردي كه با او مرتكب گناه شده اند و يا هر نامحرم ديگري قطع كنند. و مهم تر اين كه، از اين گناه و رسوايي، حق ندارند با احدي حتي همسرشان صحبت كنند و نبايد نزد هيچ كسي حتي همسر اعتراف به گناه كنند. امام صادق(ع) فرمود: إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى فَوَّضَ إِلَى الْمُؤْمِنِ كُلَّ شَيْ‏ءٍ إِلَّا إِذْلَالَ نَفْسِهِ؛(7) خداوند همه چيز را به خود مومن واگذار كرده، مگر ذليل كردن خود را، يعني حق نداريد خود را خوار و ذليل كنيد. و حتما در مورد اين گناه به هيچ كس حتي همسرشان چيزي نگويند و همين كه رابطه شان را با نامحرم قطع مي كنند و از اين به بعد، عرض نيازشان فقط نزد همسرشان هست و توبه هم كرده اند، كافي است و از اين به بعد با سازش بيشتر و فداكاري بيشتر براي همسر و انجام كار هاي نيك و شوهر داري خوب، و تربيت فرزندان، سعي كند ،گذشته را جبران كند. بنابر اين با توبه واقعي كه برگشتي به گناه در آن نباشد همه گناهان بخشيده مي شود و لازم نيست حتما در مورد چنين شخصي حد جاري شود. اما اگر خداي ناكرده اين عمل را دوباره انجام دهد نشان دهنده اين است كه توبه قبلي، واقعي نبوده است. اميد است خدا ما را از همه گناهان حفظ كند. پي نوشت ها: 1. بحارالانوار، ج 76، ص 22، حديث 17. 2. محمد بن حسن حرعاملي، وسايل الشيعه، ج 14، ص 242، حديث 1 از باب 9. 3. همان، ص 243، حديث 1 از باب 10. 4. سوره زمر(39)، آيه 53. 5. كليني، اصول كافي، ترجمه حاج سيد جواد مصطفوى‏، كتاب فروشى علميه اسلاميه، ج 3، ص 109. 6. آل عمران (3)آيه135و136. 7. شيخ حر عاملى، وسائل الشيعة، مؤسسه آل البيت عليهم‏السلام قم، چاپ 1409، ج 16، ص 157.