توٍّاب بودن خداوند | پرسمان قرآن

توٍّاب بودن خداوند

نمایش نسخه چاپینمایش نسخه چاپی

با سلام خسته نباشید، چرا خداوند با توجه به توّاب بودن، توفیق توبه در مورد بعضی گناهان را از انسان می گیرد؟ آیا این با صفت توّاب بودن خداوند در تضاد نیست؟ ممنون میشم اگه با دلایل کافی توضیح بدین و تشریح کنید.

پاسخ: 
با سلام و آرزوی قبولی طاعات و عبادات شما و سپاس از ارتباط تان با مرکز ملی پاسخگویی به سوالات دینی آنچه از مجموع آموزه هاي ديني بدست مي آيد اين است كه هيچگاه در توبه به روي بندگان بسته نيست، هر چند انسان گناه زيادي انجام داده باشد، باب بازگشت به خدا و از بين بردن گناهان هميشه باز است، چرا كه خداوند در قرآن با بياني مهربانانه مي‌فرمايد: "يا عِبَادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلَي‌أَنفُسِهِمْ لاَ تَقْنَطُوا مِن رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً؛(1) اي بندگان من كه بر خود اسراف كرده‌ايد! از رحمت خداوند نااميد نشويد كه خدا همه‌ گناهان را مي‌آمرزد، زيرا او بسيار آمرزنده و مهربان است. رحمت الهي بسي بيش تر از گناهان ما و گناهان همه‌ مخلوقات است، و جايي براي نااميد شدن نيست. بازآ بازآ هرآنچه هستي باز آ گر كافر و گبر و بت پرستي بازآ اين درگه ما درگه نوميدي نيست صد بار اگر توبه شكستي باز آ پس اين خود انسان ها است كه با سوء اختيار خود در توبه را بر روي خود مي بنند و به سراغ توبه نمي روند وگرنه خداوند رحيم همواره توبه پذير است. امام باقر(ع) فرمود: «هر گاه انسان گرفتار گناه و معصيت شود، نقطه سياهي در قلب او پديد مي‌آيد. اگر توبه نمود، برطرف مي‌شود. اگر به گناهش ادامه داد، همواره بر آن نقطه سياه افزوده مي‌شود تا اين كه همه دل او تاريك مي‌گردد. در اين صورت است كه چنين انساني هرگز خير و سعادت را نخواهد ديد».(2) بر اساس اين گونه آموزه ها معلوم مي شود كه انسان ممكن است در پي گناه به جايي برسد كه امكان دريافت فيض الهي را به كلي از دست بدهد و اين سلب توفيق چيزي نيست جز نتيجه عملكرد خود در عنايات اوليه خداوند نه اراده ابتدائي خداوند در توفيق ندادن به بندگان گنهكار براي توبه. پي نوشت ها: 1. زمر(39) آيه 531. 2. كليني، اصول كافي، نشر دار الكتب لاسلاميه تهران، 1380 ق، ج 2، ص 209.