قرانی ، علوم قران، حدیث
علوم قرآن و حدیث
پرسش:
قرآن دربارۀ اهل کتاب (که گویا منظور یهودیان هستند) میگوید که آنان به باطل لباس حق میپوشاندند؛ منظور از این تعبیر چیست و آنان چگونه این کار را انجام میدادند؟
پاسخ :
پرسش:
در قرآن کریم گاهی سخن از «یهود» و گاه سخن از «بنیاسرائیل» است؛ آیا این دو تعبیر کاملاً یکسان هستند یا کاربرد آنها دلیل خاصی دارد؟ مثلاً گفته شود بنیاسرائیل ناظر به جنبه قومی ـ نژادی و تعبیر یهود ناظر به جنبه دینی باشد یا بنیاسرائیل ناظر به نسل پیشین و یهود ناظر به نسلهای بعدی ا؟
پاسخ:
پرسش:
محرومیت بردهها از برخی حقوق انسانی چگونه با عدالت اسلامی سازگار است؟
پاسخ:
پرسش:
در روایتی نقل شده است «به وسیله دعا با دشمن بجنگید که دعا از شمشیر کارسازتر است»؛ منظور این سخن چیست؟ منظور نفرینکردن دشمن است یا دعا برای هدایتشان و پیروزی خود؟
پاسخ:
«دعا» در متون دینی تنها یک عمل عبادی صرف نیست، بلکه بهمثابۀ نیرویی معنوی، تربیتی و حتی بازدارنده در برابر تهدیدها و دشواریها معرفی شده است. در آیات قرآن کریم و روایات، دعاهایی برای مقابله با دشمنان وارد شده است. در برخی روایات مضمون «دعا سلاح مؤمن است» تکرار شده است و نافذتر از سلاح جنگی دانسته میشود. نوشتار حاضر به بررسی محتوایی این روایات میپردازد.
پرسش:
نور و ظلمت دو مفهوم متضادند که در قرآن کریم نیز هردو بهکار رفته است، باوجوداینکه کاربرد آنها در قرآن فراوان است، ولی سؤال این است که چرا در قرآن، نور بهصورت مفرد ولی ظلمات بهصورت جمع بهکار رفته است؟
پاسخ:
پرسش:
دعاى افتتاح از چه کسى نقل شده است و آیا معتبر است و آداب، زمان و مکان خاصی برای قرائت آن در روایات نقل شده است؟
پاسخ:
پرسش:
آیا بر اساس آیه 21 سوره مائده، سرزمین فلسطین متعلق به یهودیان است؟
پاسخ:
پرسش:
آیا لعن در روایات با اصل «ادعُ إلی سبیل ربک بالحکمه» منافات ندارد؟
پاسخ:
از دستورهای مهم قرآن کریم در زمینۀ تبلیغ دین، دعوت مردم با حکمت و شیوهای نیکوست. خداوند متعال میفرماید: «ادعُ إلی سبیل ربک بالحکمة». از سوی دیگر، در برخی آیات و روایات سخن از لعن ظالمان و معاندان به میان آمده است. این مسئله ممکن است پرسشی را ایجاد کند که آیا لعن با اصل دعوت حکیمانه منافات ندارد؟ در این نوشتار ابتدا اصل دعوت حکیمانه را بررسی میکنیم؛ سپس به توضیح مفهوم لعن میپردازیم و در پایان نسبت این دو روشن میشود.