ربا و بی حجابی

image: 
ربا و بی حجابی

آن قدری که قرآن کریم ربا را نکوهش کرده ، بی حجابی را نکوهش نکرده است. لحن خداوند در خصوص این دو هم متفاوت است، در مورد حجاب لحن قرآن نصیحت گونه است که بهتر است حجاب داشته باشید. اما لحن آن در مورد ربا نکوهش است. حال که اینگونه است پس چرا یک ربا خوار به راحتی در اجتماع به رباخواری اش ادامه میدهد و خون مردم را می مکد، و زندگی ها را ویران میکند. و به هر محکمه ای که میگوییم، یا سکوت اختیار میکند یا میگوید مدرک بیاور! اما در مورد کوچکترین بی حجابی به شدت واکنش نشان میدهند؟

 

دغدغه شما در این خصوص درخور تحسین و ستایش است، و در اینکه گناه ربا نسبت به بدحجابی با لحن شدیدتری در قرآن کریم تحریم شده است نیز شکی وجود نداشته، و حرف شما کاملا درست است. البته به لحاظ قانونی هم در قانون مجازات اسلامی گناه ربا مجازات شدیدتری نسبت به بدحجابی دارد، مجازات بدحجابی در تبصره ماده 638 قانون مجازات اسلامی چنین تعیین شده است:
«زنانی که بدون حجاب شرعی در معابر و انظار عمومی ظاهر شوند به حبس از 10 روز تا دوماه یا از 50 هزار تا پانصد هزار ریال جزای نقدی محکوم خواهند شد»

در حالی که طبق ماده 595 قانون مجازات اسلامی در خصوص مجازات ربا چنین آمده است:
«هر نوع توافق بین دو یا چند نفر تحت هر قراردادی از قبیل بیع، قرض، صلح و امثال آن جنسی را با شرط اضافه با همان جنس مکیل و‌موزون معامله نماید و یا زائد بر مبلغ پرداختی، دریافت نماید ربا محسوب و جرم شناخته می شود؛ مرتکبین اعم از ربادهنده، رباگیرنده و واسطه بین ‌آن ها علاوه بر رد اضافه به صاحب مال به شش ماه تا سه سال حبس و تا (۷۴) ضربه شلاق و نیز معادل مال مورد ربا به عنوان جزای نقدی محکوم ‌می گردند»

بنابراین قانون مجازات اسلامی هم که مناسب با نگرش اسلامی تدوین شده است این اولویت را درک کرده و در تبیین مجازات تفاوت قائل شده است.

اما نکته ای که در این بین وجود دارد این است که بالاخره هر جرمی برای مقابله نیازمند اثبات است، و این شرط مختص جامعه اسلامی و حتی جمهوری اسلامی هم نیست، چه در حکومت های سکولار، و چه در حکومت علوی بالاخره مجازات مجرم در گرو اثبات جرم اوست. این اثبات، در مسئله حجاب با توجه به علنی بودن آن بی نیاز از اثبات است، اما ربا یک امری است که در لایه های زیرین جامعه، مخفی و بین دو نفر است. همچنین باید توجه داشت که ربا گیرنده برای سود پولش سند جدیدی مطالبه می کند و این کار اثبات را دشوارتر می سازد.

بالاخره به لحاظ حقوقی چک در دست هر کسی باشد نشان دهنده بدهکار بودن چک دهنده است، یعنی اصل بر بدهکار بودن طرف است مگر آن که خلافش اثبات شود، چون در غیر این صورت اگر قرار باشد پیش از وصول هر چکی، ابتدا بدهکار بودن طرف و غیر ربوی بودن و مانند آن اثبات شود، چک اعتبار خود را از دست خواهد داد. البته بدیهی است که اگر یک قاضی قرائن و شواهدی را در این خصوص بیابد اما اهمال کاری کند روز قیامت باید پاسخگو باشد.

برای مشاهده مطلب در تاپیک اصلی کلیک فرمایید

 

 

موضوع: